Unikalne - Na Blogu

Wi-Fi Alliance, organizacja przemysłu, która zapewnia interoperacyjność certyfikacji urządzeń 802.11, zaczęła potwierdzać interoperacyjność urządzeń 802.11n w czerwcu 2007 roku. Certyfikacja używa wcześniejszego projektu standardu IEEE 802.11n, draft 2.0. Jest to pierwszy projekt 802.11n wystarczający do osiągnięcia konsensusu przez grupę roboczą 802.11. Ten wewnętrzny projekt grupy roboczej wymaga zgody 75 procent głosujących.

802.11n draft 2.0 ustanawia podstawowe wymogi dla urządzeń 802.11n: zawiera wymagania dla stacji radiowych i transmisji danych; opisuje wykorzystanie technologii MIMO. Modyfikuje format ramki używanej przez urządzenia 802.11n; opisuje niektóre mechanizmy zapewnienia zgodności z obowiązującymi standardami 802.11a/b/g.

Jedną z technik jest spatial diversity. Gdy więcej niż jeden nadajnik przekazuje sygnał, możliwa jest koordynacja sygnału z każdej anteny, a wtedy sygnał na odbiorniku jest zdecydowanie lepsze. Gwoździe i śruby, okucia drzwi, kraty zawieszenia sufitu, belki strukturalnych odbijają sygnały radiowe. Kiedy sygnał podróżuje przez różne drogi do jednego odbiornika Wi-Fi, czas, w którym sygnał dotrze do odbiorcy zależy od długości drogi przebytej.

MIMO w standardzie 802.11n wysyła wiele sygnałów radiowych w tym samym czasie i korzysta z wielu ścieżek. Każdy z tych sygnałów jest nazywany przestrzennym strumieniem (spatial diversity). Oprócz technologii MIMO, 802.11n wprowadza szereg dodatkowych zmian do radia zwiększających przepustowość sieci WLAN. Najważniejsze z tych to większa powierzchnia kanału (40 MHz) oraz wyższa amplituda modulacji.